Σκόρπιες Σκέψεις...

..τις τελευταίες μέρες όλα κυλούν τόσο γρήγορα που δεν έχω καν χρόνο να τα σκεφτώ, θέλω πολύ να γράψω κάτι, να μοιραστώ τις σκέψεις μου αλλά μόλις ξεκινώ να το γράφω, το αφήνω έτσι... οι σκέψεις μου είναι σκόρπιες, το μυαλό μου ταξιδεύει και τολμώ να πω πως δεν έχω συνειδητοποιήσει τι μου έχει συμβεί... 

Αποφάσισα λοιπόν να μοιραστώ το χάος του μυαλού μου ακριβώς έτσι όπως είναι... 

Χαίρομαι πολύ που εξελίσσομαι αλλά πλέον δεν στεναχωριέμαι καθόλου για όσους έχουν βαλτώσει.. ο καθένας κάνει τις επιλογές του άλλωστε...

Η απουσία δικών μου ανθρώπων που είναι ακόμη πιο έντονη, αλλά πλέον έχω καταλάβει ποιοι είναι αυτοί και χαίρομαι τόσο... τα άτομα που δεν αξίζουν πλέον τα έχω απωθήσει από το είναι.. αν δεν μπαίνω στον κόπο να σου πω ούτε καλημέρα, νομίζω δεν χρειάζεται να περιμένεις κάτι παραπάνω από εμένα... δεν στεναχωριέμαι πλέον που χαθήκαμε, ίσα ίσα το χαίρομαι...

Έχω αρχίσει να γίνομαι πάλι "σκληρή" με τους ανθρώπους.. αυτό δεν ξέρω αν είναι κακό, βασικά δεν ξέρω αν είναι η σωστή λέξη... απλά πλέον τα στάνταρ μου είναι τόσο ψηλά που αν δεν τα καλύπτεις δεν έχει χωροΧρόνο στον κόσμο μου... και θα το καταλάβεις και συ αυτό πως είναι το καλύτερο...

Τολμώ να πω πως γνώρισα δύο ψυχές εδώ στο Λονδινάκι που εκτιμώ πολύ, με κάνουν να χαμογελώ και θα ήθελα πολύ στο τέλος της διαδρομής να θεωρεί ο ένας τον άλλο ΦΙΛΟ! Δύσκολη λέξη, δεν την λέω εύκολα, ιδίως πια, αλλά πιστεύω πως τα άτομα αυτά, το αξίζουν... οπότε για αυτό και μόνο θεωρώ τον εαυτό μου πολύ τυχερό!

Η ζωή μου μπαίνει σε μια τάξη.. κάπως... αλλά τώρα που θα γίνει το reboot, έχω πάλι τόσα να κάνω... από τα πιο πρακτικά όπως το σπίτι, μέχρι τα πιο ασήμαντα όπως ένα φανταστικό ζευγάρι γόβες που είδα τις προάλλες...

Οι γείτονες μου είναι τρελοί! Αυτό στο υπογράφω... η μία ακούει ομιλίες χαράματα και έρχεται να μας κάνει παρατήρηση ενώ κοιμόμαστε... μάλλον μιλάμε στον ύπνο μας ή έχουμε φαντάσματα, δεν εξηγείται.. και η απέναντι νομίζει ότι εργάζεται στην Λυρική και τραγουδάει... δυστυχώς για μας χωρίς μουσική!

Έχω αρχίσει να αγαπώ την βροχή και να απολαμβάνω να περπατώ σε αυτήν... αρνούμαι να ανοίξω την ομπρέλα μου...

Πρέπει να κουρευτώ, μήπως να κάνω τα μαλλιά μου πάλι κόκκινα ή επαναλαμβάνομαι?!

Τους νέους μου στόχους δεν θα σας τους πω, απλά θα σας τους δείξω από κοντά... νομίζω είναι καλύτερα έτσι...

Χθες έμαθα ότι τελικά ο ωροσκόπος μου λέει είναι Ιχθύς και όχι Κριός, δεν κατάλαβα και τι σημαίνει, απλά με διαβεβαίωσαν πως δεν έκλεισα αδίκως την θέση μου στο τρελοκομείο....  

Δοκίμασα sushi... διακωμωδώντας το πείστηκα να δοκιμάσω, δεν το μετανιώνω, απλά επιμένω μια coca cola μετά την θέλει :Ρ

Moυ αρέσει εδώ και χαίρομαι πολύ που έφυγα..

Μου λείπετε... :)

A... zoo next to my house!

..καλά ντάξει, υπερβάλω λίγο, δεν είναι και zoo.. zooάκι είναι, άντε καλά! Animal Park..  συγκεκριμένα το Maryon Wilson Animal Park εδώ στο Charlton (είπαμε μένω σύνορα Charlton - Woolwich).. γενικά το Maryon Park το έχω αναφέρει ξανά, αλλά ούτε λόγος για ζωάκια ε? εχμ.. χθες το απόγευμα το ανακάλυψα.. όχι δεν είμαι τεμπέλα ok? απλά είναι μεγάλο και βρε κουτό.. για σένα το κάνω! Αν στα πω όλα με μιας θα βαρεθείς :Ρ

Στην χθεσινή μας βόλτα λοιπόν, παρατήρησα ότι ένα άλλο μονοπάτι λέει "animal park"... μωρέ χαζό είναι? σκέφτηκα.. προχωρήσαμε στο μονοπάτι και αμέσως φάνηκαν τα "κλουβιά".. τελικά άλλος ήταν ο χαζός εδώ... ήταν κλειστό βασικά όταν πήγαμε, οπότε είδαμε τα ζώα πίσω από τους φράχτες και δεν είχε δραστηριότητες (για τα παιδάκια είναι Νίκη!).. αλλά πάλι κάνεις την βόλτα σου ελεύθερα!.. Διαβάζω ότι το πάρκο άνοιξε φέτος στις 26 Μάη και ότι δυστυχώς αντιμετωπίζει θέματα με την χρηματοδότηση του (κρίμα).. Πέρα από το απέραντο πράσινο, οι κάτοικοι του πάρκου είναι μερικά ελάφια, άλογα, κατσικούλες, προβατάκια, κοτούλες, παγόνια, πάπιες, σκίουροι, λαγοί κα. Ενθουσιάστηκα πολύ γιατί σε βήματα αναπνοής έχει σπίτια, είναι προσβάσιμο μέχρι αηδίας.. μου αρέσει πολύ αυτή η κατάσταση..

      

Για κάποιο αδιευκρίνιστο λόγο (δεν θέλω σχόλια επί τούτου) την τιμητική μας την είχαμε στις κατσίκες.. μία μας είχε πάρει κυριολεκτικά από πίσω, ενώ η ασπρόμαυρη που πάσχιζα να βγάλω φωτογραφία μου έκανε τσαλιμάκια... ΠΑΟΚ είναι σίγουρα.. εξάλλου όταν τα πήρα και της φώναξα "Έλα εδώ μωρή ρουφιάνα ΠΑΟΚτσού" μια χαρά έτρεξε κατά πάνω μας...

Ίσως αυτό το πάρκο να μην σου φαίνεται κάτι το ιδιαίτερο, αλλά για μένα είναι! Θα πηγαίνω σε αυτό το κομμάτι πλέον... αν ακόμη δεν σου γεμίζει το μάτι, σκέψου πόσα πάρκα (ούτε καν με ζώα) έχεις στην γειτονιά σου... χμμμ... το φαντάστηκα :)

 

Πρασόρυζο...

..σήμερα η Γηραιά Αλβιώνα μύρισε λίγο πιο οικεία.. μύρισε πρασόρυζο...

Όχι δεν θα το γυρίσω ΚΑΙ γω (γκουχ γκουχ!) σε blog μαγειρικής απλά το πρασόρυζό είναι η σημερινή μου "γέφυρα".. η γέφυρα με τις αναμνήσεις των μεσημεριών στην Θεσσαλονίκη που το χλαπάκιαζα (α! η αλήθεια να λέγεται), την οικογένεια μου και όλα όσα έχω αφήσει πίσω.. 

Αμάν βρε συ Νίκη, όλα αυτά το πρασόρυζο?! Και όμως.. κάποιες γεύσεις και μυρωδιές τις έχουμε συνδέσει με ανθρώπους, αισθήματα και καταστάσεις.. έτσι για μένα το πρασόρυζο ως ένα από τα πιο αγαπημένα φαγητά που φτιάχνει η μητέρα μου (δεν μου έχει μαγειρέψει κανείς άλλος ποτέ, οπότε είναι το φαγητό της μαμάς μου! τέλος!) με φέρνει λιιιίγο πιο κοντά τους.. Η μυρωδιά μου έφερε στο νου τα μεσημέρια γύρω από το τραπέζι και ό,τι συνόδευε εκείνες τις στιγμές...

Το περίεργο της υπόθεσης είναι πως δεν έφυγα τώρα από το σπίτι μου αλλά πριν 4 χρόνια περίπου, αλλά τώρα που είμαι τόσα χιλιόμετρα μακριά όλα είναι πιο έντονα.. ό,τι μου θυμίζει το σπίτι και τους δικούς μου ανθρώπους, είναι ακόμη πιο ωραίο! Ο,τιδήποτε το ελληνικό με κάνει να χαμογελώ, ακόμη και αν ποτέ δεν μου άρεσε πριν.. μάλλον θα φταίει που είμαι σε περίοδο προσαρμογής.. ή θα είμαι έτσι πλέον?!.. για να δούμε... Aφού φτάσαμε στο σημείο να αφιερώνω post στην κυρά Μαρία, δεν μας/ σας βλέπω καλά... :Ρ

Πάω να κόψω λίγη φέτα, να φάω το πρασόρυζο μου με την ησυχία μου... Ορίστε μας!

ΥΓ. Ρε μάνα μαζί με τα postan δεν στέλνεις και κανά τάπερ?!.. just kidding :P

Cyta και τα νεύρα μου στην... τσίτα!

..Νωρίτερα σήμερα πληροφορήθηκα μέσω πιο-εξοργισμένων- και- ειρωνικών-πεθαίνεις σχολίων ότι η αγαπητή (Μπα!) Cyta ζητάει 25 ολάκερα ευρώ για να κάνεις αίτηση για μια θέση εργασίας.. κάτι σαν το δημόσιο... παράβολο και τσι... δεν το πίστεψα στην αρχή μέχρι που το είδα στο site τους...

Να προσπαθήσω να καταλάβω ότι σε έχουν "πρήξει" τόσοι που ζητάνε δουλειά πλέον με την οικονομική κρίση... αλλά με ποιο σκεπτικό θα τους χρεώνεις κιόλας?! Ίσα ίσα, θα έχεις τόσες αιτήσεις που θα βρεις πολύ αξίολογο προσωπικό σε τιμή.. ευκαιρίας! Απαγορευτικό μπορεί να μην είναι για εσάς, για κάποιους όμως είναι.. από πότε δηλαδή η όρεξη και η ανάγκη για δουλειά μετριέται στο αν θα δώσεις 25 ευρώ για την αίτηση σου?! Δεν το καταλαβαίνω ειλικρινά.. Αισθάνομαι ότι απλά μας/ σας κοροϊδεύουν και παίζουν με την ανάγκη μας για επιβίωση.. Όσο και αν πήγε η εταιρία μετά να τα μπαλώσει λέγοντας πως το ποσό θα επιστραφεί, κάτι τέτοιο δεν γράφεται στην επίσημη σελίδα.. Άμα είναι να πληρώσουμε πάμε και αλλού καλέ, σε σας θα ερχόμασταν?!.. να είμαστε και λίγο σοβαροί.. Μετά την οικονομική κατρακύλα, ήρθε και η κοινωνική δυστυχώς... λυπάμαι πολύ.. δεν θα πάρουμε! Δεν ξέρω τι θέλατε να καταφέρετε με αυτό αλλά σε τόσο δύσκολες εποχές για την αγορά, μάλλον καταφέρατε τα ελληνικά νοικοκυριά να μην σας προτιμήσουν..

Θυμίστε μου αύριο να πάρω τηλέφωνο τα recruitment agencies που μιλάω εδώ.. όχι τίποτα με τόσες αιτήσεις και τα σχετικά θα πρέπει να πουλήσω το κορμί μου :Ρ
 

Άιντε να σοβαρευόμαστε λέω εγώ...

Τυραννιέμαι! (..όχι εγώ καλέ, η Βίσση!)

..μιας που και πάλι βρυκολακιάζω, είπα να ακούσω μουσικούλα.. και πέφτει το μάτι μου στο νέο video clip της Άννας Βίσση (παιδική μου αγάπη) με τον τίτλο "Τυραννιέμαι".. ντάξει, θα μας κάνει σκατά την ψυχολογία σκέφτηκα αλλά παρά ταύτα το πάτησα το ρημάδι το "play"... ευτυχώς θα πω...

..το τραγουδάκι αν και με στίχο "βαρύ", της κλάψας και του στεναγμού, είναι χορευτικό popάκι (κάτι μου θυμίζει από τα παλιά) και το video clip... ΑΠΟΛΑΥΣΤΙΚΟΤΑΤΟ! Δεν συνηθίζω να ασχολούμαι με video clip αλλά η μούρλα, η "ο,τι να ναι" κατάσταση και η χαζομάρα του μου έφτιαξαν το κέφι! Τραγελαφικό το πένθος της κομμώτριας Άννας για τον Τότσικα (έλεος, δεν μπόρεσαν να βάλουν κανένα άλλον?!).. Δεν θα σταθώ στην ηλικία της τραγουδίστριας για να κάνει κάτι τέτοιο, στην ποιότητα του τραγουδιού κτλ... δεν με νοιάζουν.. αυτό που έχει σημασία είναι ότι το τραγουδάκι μου κόλλησε και είναι περασμένες 4....

Τυραννιέεεεεεεεεμαιιιιιιι... με έχει η αγάπη κουρελιάσει... δεν αντέχωωωωωωωωωωω...
τριαλαλί τριαλαλό :)

Have fun.. και χαμογελάστε λέμε ;)

Άννα Βίσση - Τυραννιέμαι (official video clip)

ΥΓ. θέλω αυτό που φοράει η Άννα όταν βγαίνει από το κομμωτήριο... (μη βαράτε!)

Γειτονιά...

..επειδή τα έχω παίξει ολίγον τι μέσα στο σπίτι Σαββατιάτικα και οι γειτόνοι κάνουν πάρτυ (πρέπει να τους μάθω να ακούν λίγο μουσική της προκοπής γιατί δεν παλεύεται..) είπα να ξαναγράψω γιατί σας έχω παραμελήσει αρκετά θα έλεγα.. και επειδή δεν ξέρω πότε θα αξιωθώ πάλι... να μαι..

Η αλήθεια είναι πως είμαι 1,5 μήνα Λονδίνο και δεν έχω δει σχεδόν τίποτα.. μα τίποτα όμως... εδώ ρε Νίκη δεν είχες δει τίποτα 4 χρόνια και στην Αθήνα, θα δεις στο Λονδίνο σε 1,5 μήνα θα πεις... σκάσε θα πω εγώ και μην αρχίζεις :) Θα σας δείξω λίγο την φανταστικιά γειτονιά μου, που ούτε και αυτην την ξέρω αλλά δεν πειράζει λέμε...

Μένω (ακόμη δηλαδή, γιατί με αυτά που βλέπω με τις εταιρίες θα ξενιτευτώ στο τέλος, το βλέπω να έρχεται..) στο Woolwich, στο ΝοτιοΑνατολικό Λονδίνο που ανήκει στο Greenwich... χέστηκες θα με πεις τώρα αλλά κάπως πρέπει να αρχίσω... 5 λεπτά από το σπίτι μου είναι το Thame Barrier (ξες εκείνο το μικρούυυυυυλι κινητό "φράγμα", το 8ο θαύμα του κόσμου κατά ορισμένους...κατάλαβες, τόσο χάλια... καθόλου εντπωσιακό :Ρ  ..και ούτε δέκα το ferry (Woolwich ferry) που σε πάει στην απέναντι όχθη του ποταμού.. Διαβάζω ότι στις περσινές εξεργέσεις είχε την τιμητική της η περιοχή..  κλασικά όπου γάμος και χαρά εγώ εκεί να πάω.. βλέπε πόσες φορές κατέβαινα το ζαβό ακόμη και μόνη στο Σύνταγμα..

Σαν περιοχή μπορώ να πω ότι μου αρέσει αρκετά, γιατί εδώ που μένουμε είναι σχετικά βιομηχανική (μη φανταστείς βιομηχανίες, εταιρίες κατασκευαστικές, yards, συνεργεία, πολυκαταστήματα κτλ έχει) και είμαστε το μόνο συγκρότημα κατοικιών σε αυτό το κομμάτι..

Στην απέναντι μπάντα που είναι και το γήπεδο (Αχ!) - μεταξύ μας ούτε που ήξερα την Charlton FC αλλά μη τους το πείτε θα τους πληγώσω,  είναι κυρίως κατοικίες.. πάρκα εδώ, πάρκα εκεί... καλέ πάμε από δω να δούμε.. ωωωωω το Thames Barier.. πας στο πάρκο (δεν το περίμενες να χει :Ρ ) πιάνεις ένα παγκάκι και διαβάααααααζεις με τις ώρες... στην απέναντι μπάντα το Maryon park... picnic και περίπατος... 

...ήθελα τρομάρα μου να πάω πιο πάνω να δω και το πάρκο του Charlton... ψόφησα η ρουφιάνα (η ανηφόρα δεν είναι για το γόνατο μου), αλλά άξιζε... προσπερνάω το γεγονός ότι το πρώτο που μου έκανε εντύπωση ήταν το νεκροταφείο – “Ααααα! Τι τέλεια παλιά εκκλησία, πάω να την βγάλω φωτό από μπροστά!... Παναγία μου! Έχει τάφους” είπα και έφυγα σαν την τρελή του χωριού… ήμασταν στο Village για… και μένω στο υπέροχο πάρκο με την άαααααααααπλα του... γηπεδάκια, υπαίθριο γυμναστήριο, όλα τα καλά...

Ντάξει δεν είμαστε (ωπ! να τος και ο πρώτος πληθυντικός!) μόνο πάρκα όμως, έχουμε 2 σταθμούς τρένου στο 5λεπτο και σταθμό μετρό στο 10-15λεπτο, συνήθως απολαμβάνω την βόλτα μου με το αστικό.. μου αρέσει πολύ να πηγαίνει στην αγορά του woolwich (κόντα στον σταθμό Woolwich Arsenal) και να χαζεύω, να ψωνίζω και να πίνω το latte μου στα wimpy...

Σαν περιοχή είμαστε κλασικά multiCulti - πόσο μου άρεσει δεν λέγεται-, αλλά νομίζω πως οι έγχρωμοι κυριαρχούν και μετά οι Ινδοί... α! είδα και ένα set ελλήνων στο super market... 

"Ρε πανίβλακα! αυτό δεν είναι βιτάμ ρε!"... γέλασα, του έδωσα το σωστό και έφυγα προς το ταμείο.. “Ω ρε μαλάκα… Ελληνίδα!.. φχαριστούμε ρε κορίτσαρε!”

Ενώ εσύ κάνεις μακροβούτια....

...κάποιος βήχει τόσο πολύ που δεν μπορεί καν να κοιμηθεί... αλλά θα μου πεις, αυτά έχει η ζωή ιδίως όταν είσαι κάποιες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από τον καυτό ήλιο και την θάλασσα της Ελλάδας...

Όσο περίεργο και αν σου φαίνεται, δεν ζηλεύω που δεν μπορώ να κάνω και εγώ μπάνιο, που δεν μπορώ να πάω στο beachόbarο να πιω τις carib μου και να κάνω τις ηλιοθεραπείες μου... άλλος είναι ο λόγος που ίσως και να ζηλεύω κάποιους που είναι στην Ελλάδα, αλλά δεν είναι σχετικό τώρα... Αυτό που με ενοχλεί είναι ότι βρήκα να κρυώσω σε μια περίοδο με πολύ τρέξιμο, πίεση και αποφάσεις πάρα πολύ σημαντικές... με ενοχλεί που δεν μπόρεσα να κοιμηθώ (ναι το είχα λύσει τελικά το θεματάκι μου)... με ενοχλεί που πρέπει να χαπακώνομαι... με ενοχλεί που δεν μπορώ να πιω την ροζ λεμονάδα μου παγωμένη καθώς και την μπυρίτσα μου...

Καλά είναι δυνατόν να μην θες να πας στην θάλασσα ρε συ Νίκη θα πεις.. δεν σου έχει λείψει?! Η αλήθεια είναι πως όχι.. έχω αρχίσει να συνηθίζω το καιρό εδώ (αν και το κρυολόγημα δεν το δείχνει αυτό χαχα) και βλέπω τον ήλιο με άλλο μάτι... δεν είναι δεδομένο για μένα πλέον ότι θα έχει ήλιο και καλό καιρό.. οπότε όταν δω τον κυρ Ηλία, χωρίς συνοδεία βροχής τσουυυυυυπ ξεχύνομαι και γω στα πάρκα... ή πάω σε φιλικό BBQ (δυστυχώς αυλή δεν έχω)... και που θα μου πάει θα το κάνω και το picnic όπως το έχω σχεδιάσει...

...κάντε λοιπόν τις βουτιές σας και αφήστε μας εμάς να απολαμβάνουμε τον ήλιο και την ζέστη, όποτε μας κάνει την τιμή, πανηγυρικά....